Ka këngë që dëgjohen me veshë, por ka edhe këngë që ndihen me zemër. Në këtë hapësirë të artit shqiptar, emri i Hidajete Miftarit lidhet me një repertor ku ndërthuren ndjenja, kujtesa historike dhe dashuria për kombin.
Muzika shqiptare ka ruajtur ndër breza histori, dhimbje, mall dhe krenari. Ajo ka qenë zëri i nënave që përcollën bijtë, kujtimi i atyre që dhanë jetën për liri dhe ura që i mbajti shqiptarët të lidhur me rrënjët e tyre, kudo që jetuan. Në këtë traditë të pasur artistike vjen edhe kënga e Hidajete Miftarit, e njohur për publikun edhe si Hida.
Repertori i saj përfshin këngë me tematikë patriotike dhe historike. Tituj si “Ty Kosovë këtë këngë ta këndova”, “Kënga për Agim Ramadanin”, “Shote Galica” dhe “Vëllaut tim dëshmorë” dëshmojnë për një drejtim artistik që i kushton rëndësi historisë, sakrificës dhe kujtesës kombëtare.
Kur kënga bëhet kujtesë
Në këngët që u kushtohen heronjve dhe dëshmorëve, muzika merr një kuptim përtej argëtimit. Ajo bëhet mënyrë për të ruajtur emrat, për të përcjellë histori dhe për t’ua kujtuar brezave të rinj se liria dhe identiteti kanë një rrugëtim të gjatë.
Pikërisht këtu qëndron edhe vlera e repertorit patriotik të Hidajete Miftarit: te përpjekja për ta mbajtur të gjallë kujtesën përmes këngës. Çdo interpretim i një teme historike është gjithashtu një mundësi për ta afruar dëgjuesin me rrëfimet që kanë formësuar ndërgjegjen kombëtare shqiptare.
Arti që i lidh shqiptarët
Për shqiptarët që jetojnë larg atdheut, kënga shpesh është një copëz vendlindjeje që udhëton me ta. Ajo sjell ndër mend familjen, gjuhën amtare, vendet e fëmijërisë dhe historitë që nuk duhet të harrohen.
Artistët që i kushtojnë një pjesë të repertorit këtyre temave ndihmojnë që kjo lidhje të vazhdojë edhe përtej kufijve. Kënga shqipe nuk njeh largësi: ajo udhëton nga një familje te tjetra, nga një brez te tjetri dhe nga atdheu te mërgata.
Një emër që meriton të dëgjohet
Hidajete Miftari është pjesë e asaj hapësire muzikore ku kënga popullore dhe ajo patriotike ruajnë një vend të veçantë në jetën kulturore shqiptare. Repertori i saj na kujton se muzika mund të jetë njëkohësisht emocion, histori dhe shprehje e përkatësisë.
Sepse një këngë e mirë nuk përfundon kur hesht muzika. Ajo vazhdon të jetojë në kujtesën e atyre që e dëgjojnë, në emocionet që zgjon dhe në mesazhin që përcjell.
Hidajete Miftari dhe kënga e saj na rikujtojnë se tradita muzikore shqiptare mbetet një pasuri që meriton të ruhet, të vlerësohet dhe t’u përcillet brezave të ardhshëm.
