Poezi:
HEU, NDIZET FLAKË SHQIPËRIA!
E mjera Shqipëri, në flakë e në tym,
Seç t’shkoi jeta në një udhë pa kthim!
Pate burra t’randë, me nam e me nder,
Që nana si ty rrallë i nxjerr çdo herë!
Shqipëri, o nanë, Shqipëri, o atë,
Po t’copëtojnë mishin e ashtin bashkë!
Po t’përndhosin bijtë, pa pikë nderimi,
Ata që në gjirin tand gjetën bekimin!
Mblidhe forcën, bashkoje një komb,
Mos lejo që tokën të ta shkrumbojnë,
Se të fali Zoti krenari e liri,
Të bëri zonjë për gjithë shqiptari!
Edhe guri yt peshon randë në histori,
Edhe emri yt na rron përjetë në gji!
Bashkoj krenat, shqiptarë, nën një flamur,
Largo tradhtinë, mos e lër të bëhet mur!
Tym e flakë sot po t’shikojmë,
Shqipëri, për ty me dhimbje vajtojmë!
Rininë sot e ke n’kamë, me guxim
e me nder,
Që të t’ngrihet zëri për një të ardhme me vlerë!
Në ty gjejmë shpresë, në çdo copë dheu,
Ku ndiejmë aromën e Skënderbeut!
Qëndro, kala, fortesë guri,
Se bijtë e tu të papërkulur do ta ngrenë prapë flamuriin.
Akad. Miftar Tërshnjaku