18:20:50 2019-07-13
Një udhëtim përgjatë bregdetit shqiptar sjell emocione dhe mrekulli – në një plazh, njerëzit ecin edhe nëpër ujë.
Është një plazh jo shumë larg nga fshati Karpen, ku njerëzit mund të ecin nëpër ujë. Të paktën, këtë e thotë një grua me flokë të thinjura, në afërsi të autostradës nën hijen e një shenje në rrugë dhe shet fruta. Përpara vetes, ajo ka bërë një piramidë me katër radhë të portokajve, ndërsa gjatë ditës ajo e ndryshon vendin e qëndrimit duke e përcjellur hijen e shenjës, si një orë diellore njerëzore. Po që se ndiqet përshkrimi i saj, në të vërtetë së shpejti vjen një plazh ku deti është aq i cekët sa që në 40 metra largësi, uji i prek vetëm kyçet e këmbës. Pikërisht këtu, një ish mësues i fshatit ka ndërtuar një vendpushim të vogël, me një tarracë të gjerë me pamje nga Adriatiku, nga ku mund të shikohet spektakli i çuditshëm: Pushuesit të cilët mund të shihen midis detit, para se pastaj papritmas të zhduken nga valët.
Një vizitor nuk do të vijë posaçërisht nga Gjermania, vetëm për pushime këtu, por ky rrip i vetmuar i plazhit është një nga shumë të çuditshmit e vendit. Një përzierje e kampeve dhe garni në një ish-zonë ushtarake, ku pushuesit sot zgjohen në mes të pishave dhe bimëve bregdetare rozë për të ngrënë ushqim, që në mbrëmje të hanë darkën në një ishull të vogël dhe të shikojnë se si dielli perëndon prapa vinçave të portit të Durrësit.
Ndoshta mësuesi tashmë në pension, Elez Peposhi inspirohet me një gotë raki për të treguar pak për veten e tij pasi gjatë socializmit ishte redaktor i Zërit të Popullit, organi zyrtar i Partisë së Punës së Shqipërisë; se si e humbi këtë post të privilegjuar pasi një nga kushërinjtë e tij u kap duke u munduar të shpëtonte; dhe se si ai kishte për të mësuar tash e tutje literaturë në një shkollë të vogël në vend, natyrisht, vetëm ata që i lejonte partia – deri atëherë kur pas përfundimit të diktaturës, bleu një truall në Karpen dhe gradualisht e shndërroi në një vendpushim.
I vendosur në mes të autostradës drejt jugut dhe Mesdheut, ky vendpushim është ppothuajse si një ishull. Një ishull pa emër, kështu e quajti Peposhi: Pa Emër. Kush dëshiron më pak të mbështetet në shans dhe t`i vizitojë plazhet e bukura me rërë të bardhë pluhur, valët e kaltra, duhet të udhëtojë për më në jug të bregdetit pas Parkut Kombëtar të Llogarasë.
Parku është me vlerë të veten për një udhëtim të veçantë, një varg malor gjigand, nga majat e të cilëve kalon një mbulesë reshë që duken si një oqean i bardhë, të paluajtshme dhe harroni në fakt se ju jeni në kërkim të plazhit – pastaj rrugës teposhtë hapet pamja e detit blu. Vetëm pas parkut kombëtar është një nga plazhet më të njohura në vend. Shqiptarët ndërmarrin disa orë ngarje për të ardhur këtu; Ndërkohë, gjithnjë e më shumë të huaj janë duke e vizituar.
Deri në fund të prillit Dhërmia është një fshat i zakonshëm, banorët e të cilit takohen në një kafene shterpë dhe në një dyqan me drita neoni të ftohtë, blejnë ushqim të lehtë dhe cigare. Por, sapo fillon sezoni dhe baret e plazhit zgjerohen me pajisje të ndryshme, Dhërmia bëhet pothuajse krejtësisht ndryshe, shkruan „Sueddeutsche Zeitung“, informon Shtegu.com. Plazhet janë përplot; Gjithashtu në plazhin e Gjipe, kohëve të fundit ka vepruar si një tip i brendshëm, nuk do të jeni vetëm. Tani ka edhe një festival veror me elektro-parti dhe klasa yoga.
Gjithkush dëshiron të fitojë një jetesë nga turizmi. Dhërmia është njëri nga „100 fshatrat“, një fushatë shtetërore për të promovuar turizmin në vende të përzgjedhura. Përderisa vendi nuk është në BE, ka pak mundësi për shumicën e shqiptarëve për të fituar para dhe pushuesit nga jashtë ofrojnë disa shpresa, pasi mbi të gjitha, bregdeti i Shqipërisë është i njëjtë me atë të Kroacisë dhe Greqisë – vetëm më i lirë. Prandaj, përgjatë rrugës bregdetare që erdhi nga Dhërmia përgjatë detit deri në kufirin me Greqinë, disa vende janë shtuar në listën e „100 fshatrave“.