Mendoj që çdo mërgimtar e ndjen vetveten njësoj si unë…
Ditën kur u nisa për në vendlindje e prita me një gëzim të papërshkruar. Prej gëzimit të mash, as gjumi nuk më zuri. Bile-bile edhe si femër, asgjë nuk m`u dukën 20 orë duke vozitur vet veturën… me kafe turke, me çokollada zvicerane, me dhurata të ndryshme në veturë u nisa drejt Kosovës… Por si çdo pushim që ështe i përmbushur më gëzime dhe hidhërime..ende nuk e di e di se çka do më pret gjatë pushimit 2021… Më mungonte aroma e Kosovës – më mungonin temperaturat e larta – por fillova t`o kërkoj edhe mashtrimet në Kosovë – rryma që ndalet edhe në vitin 2021 ështe e domosdoshme… edhe uji u ndal – vazhdojmë – pagesa sekuritasve, KEK-ut, xhamisë etj. Të gjitha i zbatova .. me një çantë si refugjate erdha në vendin tim, ku prap je „Auslanderi“ e që më dhemb… Erdha 20 orë rrugë dhe të gjitha obligimet i kreva vëtem te jem në vendin tim…afër familjes sime.. që si fëmijë u argëtova në shum vende – që sot i vizitoj dhe e kujtoj kohën e vjetër… por edhe pse me vite isha në shkollë dhe me vite nuk pata kohë ta shijoj jetën si disa e disa.. që prap dëgjoj ankesa pse ne që jetojmë në mërgim – i shijojmë pushimet ose veturat etj. Ne jemi në mërgim, ne jemi 2 javë ditë në Kosovë – dhe ne ato dy javë jemi të mbushur me dasma, gëzime dhe hidhërime..Por këto nuk mund t`i kuptojë askush ashtu sikurse mërgimtari! Vështirë ështe kur i sheh njerëzit – që ndoshta në vitin tjetër nuk do të jenë pranë…dhe nuk do ta kesh fatin t`i thuash lamtumirë.. Ndryshojmë… shkova pak nga varrezat dhe ecja edhe pse nuk i njoha, prap më dha një vëmendje – edhe unë do të flija një ditë bashkë me juve – sepse kjo jetë është sfida-sfida…i shikova datat e lindjes dhe lukthi filloi të më dhemb.. edhe pse personalisht njihem si vizitore e varrezave kur më jepet rasti – sepse është shenjë respekti, edhe pse si njoha t`ua këndoj një lutje…por mendja prapë më thotë dhe prapë do të mbulohem vetëm me nji çarçaf në banesën e fundit… dhe do të jem njësoj. Qka mbeti? Vetëm zhurma e njeriut – vizitat që i bëra gjatë pushimeve – atyre personave që ju dhash përkrahje – dhe në fund paketova valixhen dhe me lot në sy gjendem në rrugë dhe i them lamtumirë Kosovë, të pafsha prap në motmot! Më fal vendi im, që prap më duhet të iki dhe ta kthej shpinën – por dikur to të jem banore e ytja përgjithmonë! Huazuar nga postimi i autores në profilin e saj në Facebook. (Shtegu.com)