Në Zvicër, kur Hansi organizon dasmë, gjithçka duket sikur është planifikuar me orë zvicerane. Ftesat dërgohen me kohë, numri i mysafirëve përcaktohet paraprakisht dhe restoranti e di saktësisht sa persona do të ulen në tavolinë. Edhe muzika duket sikur e ka një orar: fillon në kohën e caktuar dhe, kur vjen momenti, përfundon pa pasur nevojë që dikush ta kërkojë edhe një këngë.
Hasani, ndërkaq, e sheh dasmën pak më ndryshe. Për të, dasma nuk është vetëm një organizim, por një ngjarje familjare, shoqërore dhe pothuajse kombëtare. Lista e mysafirëve mund të zgjerohet edhe në ditët e fundit. Dikush kujtohet se duhet ftuar një kushëri, dikush tjetër një mik i vjetër, ndërsa një i afërm mund të sjellë edhe një mysafir që nuk ishte në listë. Hasani nuk dëshiron ta lëndojë askënd, sepse në dasmë duhet të ketë vend për të gjithë.
Te Hansi, bufeja mund të jetë e thjeshtë, por e organizuar bukur. Ushqimi shërbehet në kohë dhe askush nuk ndihet i detyruar të hajë më shumë se sa dëshiron. Te Hasani, ushqimi është pjesë e nderit të familjes. Tavolina duhet të jetë e mbushur, pjatat të mos mbeten bosh dhe mysafiri duhet të largohet me bindjen se është pritur siç duhet. Madje, nëse dikush thotë se është ngopur, Hasani mund ta marrë këtë si një sfidë personale: “Prit edhe pak, se ende nuk e ke provuar këtë!”
Edhe muzika i ndan pak këto dy botë. Hansi mund të kënaqet me një grup të vogël, vallëzim të qetë dhe biseda mes miqsh. Hasani dëshiron që atmosfera të ndihet edhe jashtë sallës. Kur fillon muzika shqiptare, tavolina nuk është më vetëm vend për të ngrënë. Dikush çohet për valle, dikush thërret shokët dhe dikush tjetër kujdeset që askush të mos mbetet ulur shumë gjatë.
Por ka edhe një ngjashmëri që nuk duhet harruar: të dy duan që dasma të jetë e bukur dhe që çifti i ri të ketë një fillim të lumtur. Hansi e shpreh këtë përmes organizimit dhe qetësisë, ndërsa Hasani përmes mikpritjes, familjes dhe atmosferës së madhe.
Ndoshta dallimi më interesant shfaqet pas dasmës. Hansi mund të thotë: “Ishte një mbrëmje shumë e bukur, gjithçka shkoi sipas planit.” Hasani mund të thotë: “Ishte dasmë e mirë, por na munguan edhe disa njerëz që nuk patën mundësi të vinin!”
Në fund, Hansi dhe Hasani kanë secili mënyrën e vet për ta festuar dashurinë. Njëri e organizon dasmën që gjithçka të shkojë sipas planit; tjetri e organizon që askush të mos ndihet i harruar.
Dhe ndoshta Zvicra ka nevojë për pak nga të dy: pak nga saktësia e Hansit dhe pak nga zemërgjerësia e Hasanit.
Sepse dasma nuk matet vetëm me numrin e mysafirëve, madhësinë e sallës apo gjatësinë e muzikës. Në fund, ajo që mbetet është gëzimi i çiftit dhe kujtimi i mirë i atyre që ishin aty.