Për shkak se, sipas mendimit unanim të jurisë, ai vrau qëllimisht gruan e tij me një shkop druri, 32-vjeçari Valdon D. të premten u dënua me 20 vjet burg për vrasje, nga Gjykata rajonale e Vjenës. Vendimi nuk është përfundimtar. Avokatët e mbrojtjes Wolfgang Blaschitz dhe Mirsad Musliu, kërkuan kohë për të menduar rreth kësaj dhe prokurorja Julia Koffler-Pock paraqiti një apel penal
Ajo e kishte akuzuar bashkëshortin për mbytjen e gruas së tij me një shkop druri, duke e ngulfatur atë në qafë për disa minuta. Në seancën në vazhdim, i pandehuri relativizoi përgjegjësinë e tij origjinale. Para një gjykate me juri, tre muaj pas fillimit të gjykimit ai pranoi: “Unë jam fajtori. Unë jam fajtor për vdekjen e gruas time”.
Në fillim, burri kishte pohuar se gruaja e tij ishte ende gjallë kur ai u largua nga banesa në rrugën Margaretenstrasse. Ai e sulmoi atë pasi e zbuloi me një burrë tjetër në stacionin kryesor të trenit. Ai tha se ishte „e mundur“ që ai ta ketë vrarë atë me një shkop druri. Por atij nuk po i kujtohej saktësisht. „Mund të jetë që unë kisha një miopi“, tha Valdon D. gjatë procesverbalit.
Sipas aktakuzës, më 20 shtator 2019, gjatë një mosmarrëveshje, i pandehuri tërhoqi një shkop nga një shtrat i druri dhe e goditi katër herë kokën e gruas, me të cilën u martua në Kosovë në vitin 2008. Pasi ajo ra në tokë, ai u ul mbi të dhe dyshohet se e kishte ngulfatur gruan me shkopin në qafë për disa minuta, derisa ajo – kështu thuhet në akuzë – nuk dha asnjë shenjë jete. Pastaj burri i mori tre fëmijët e tij nga kopshti dhe me ta shkoi në një stacion policor.
Siç kujtoi një oficer policor në rolon e dëshmitarit, burri fillimisht kishte rrëfyer se kishte bërë „diçka të keqe“. Ai e kishte goditur gruan e tij dhe nuk e dinte se „çfarë po ndodhte me të tani“. Polici më pas dërgoi një patrullë në adresën e familjes. Kolegët e gjetën gruan të shtrirë në dysheme pa jetë. Kur u ballafaqua me këtë, personi i arrestuar tha „Unë mendoj se e vrava“, pohoi dëshmitari.
Pafajësia e mëparshme e 32-vjeçarit dhe fakti që ai ishte dorëzuar vetë u vlerësuan si rrethana lehtësuese gjatë përcaktimit të dënimit. Kjo e pengoi gjykatën të mos shqiptojë dënimin maksimal – të përjetshëm – siç e bëri të qartë në vendim kryetari i trupit gjykues.