François Schmid-Bechtel
Analizë e sjelljes injorante gjatë pandemisë së tenistit serb Novak Gjokoviq.
Nuk mund të ketë dy mendime në lidhje me kuptimin dhe zbatimin e turneut Adria-Tour të iniciuar nga Novak Gjokoviqi. 4000 spektatorë në Beograd. 9000 në qytetin detar kroat të Zadarit. Argëtim në disko i lojtarëve. Përqafime në fushë tenisi, kontakt trupi në basketboll dhe futboll. Injorantë, të tërhequr, të marrë. Rregullat në distancë? Nuk vlejnë për ne. Pandemia? Ka kaluar para shumë kohe. Gjokoviq dhe miqtë e tij janë sjellur sikur të mos ketë ndonjë virus. Dhe tani, ndoshta edhe shumë të tjerëve me të cilët kanë rënë në kontakt, ua kanë mbart këtë virus.
Gjokoviq jo vetëm që dëmtoi vetveten, përcjellësit dhe ndjekësit e tij, por diskreditoi gjithë elitën sportive. Sportist tipik! Një refleks që është i pajustifikuar duke marrë parasysh sjelljen kryesisht të përgjegjshme të sportistëve.
E gjitha përshtatet. Ashtu si pretendimi i tij aventuresk që ai mund të ndryshonte përbërjen molekulare të ujit me fuqinë e mendjes dhe kështu të shndërronte ujin helmues në ujë shërues. Ose, nëse ai është i ekspozuar ndaj kritikave nga jashtë, atëherë të paktën i gjithë Perëndimi ka bërë komplot kundër tij dhe nëse shihet më qartë, kundër popullit të tij. Vetëm se:
Si mund të presësh përulësi nga dikush, nëna e të cilit thotë se djali i saj ndjehet i zgjedhur nga Zoti? Një bimbame e shenjtë.
Nuk është e mjaftueshme të jesh tenisti më i mirë në botë. Nole ndoshta është zgjedhur që të ndihmojë Serbinë në një moment të së kaluarës. Gjokoviq, apo Uriella nga Ballkani? (Uriella, në të vërtetë Erika Hedwig Bertschinger-Eicke, lindi më 20 shkurt 1929 si Erika Hedwig Gessler në Cyrih; 24 24 shkurt 2019 në Ibach në Schwarzwald, ishte themeluese dhe drejtuese e lëvizjes së re fetare Fiat Lux. Ajo e llogariste vetveten si transmetuese e fjalëve të Jezusit; Ndjekësit e saj e vlerësonin çudibërësëe dhe pretendonin se ajo kishte fuqi magjike). Ajo që ka të bëjë me Ballkanin. Pothuajse asgjë më mirë nuk e shpjegon natyrën dhe veprimet e Gjokoviqit, sesa origjina e tij.
Nuk ka rëndësi se plagët e luftës janë ende të dukshme në zonën ku ai lindi, afër kufirit me Kosovën. Ato janë gjithashtu të disponueshme diku tjetër. Dhe mbi të gjitha në shumë mendje. Jo, një arsye është se sporti ka një rëndësi thelbësore në rajon.
Le ta kujtojmë Kupën e Botës 2018. Presidenti serb Aleksandar Vuçiq („Kosova është Serbi“) dërgoi lojtarët e tij në Rusi me fjalët „kuptohet vetvetiu se do ta mposhtim Zvicrën bindshëm“. Para ndeshjes kundër Zvicrës, ministri i Jashtëm Ivica Daçiq vjelli helm: «Me kë po luajmë? Kundër Zvicrës? Shqipërisë? Apo kundër Prishtinës?». Edhe në fitoren kundër Kostarikës, Daçiq pësoi një disfatë politike: „Një hakmarrje e ëmbël për njohjen e Kosovës“. Kostarika është një nga shtatë vendet që ishin të parat, që njohën Kosovën si një shtet të pavarur, më 18 shkurt 2008.
Në Serbi, fituesit idolizohen pa kushte. Humbësit duhet të shpresojnë se të paktën do të kenë kohë për të tërhequr kokën poshtë. Sidoqoftë, ky nuk është shqetësimi i Gjokoviç. Sepse ai pothuajse gjithmonë fiton. Kjo është arsyeja pse atij i jepet liri absolute e budallait.
Ne gjithashtu kemi ikonën tonë të tenisit. Vuajmë, dridhemi dhe brohorasim me Roger Federer. Ne e admirojmë atë dhe mbase madje e adhurojmë. Por ne nuk i falim atij gjithçka. Ashtu si kur ai vizitoi Amerikën Latine në dhjetor për 10 milion dollarë, ku trazirat sociale ishin të shumta në shumë vende. Federer luajti për ata kundër të cilëve masa protestonte në rrugë. „Federer, ariu i vallëzimit i elitave“, ishte titulli i kësaj gazete. Nëse Gjokoviqi i jep një mundësi të dytë koronës, ai vështirë se duhet të ketë frikë nga kritikat në vendlindje.
Në një vend ku huliganët e futbollit duket se janë në gjendje të ndërtojnë strukturat e tyre mafioze të papenguara, nuk ka përfundimisht asnjë korrigjues.
Në Serbi, fituesit idolizohen pa kushte. Humbësit duhet të shpresojnë se të paktën do të kenë kohë për të ulur kokën poshtë. Megjithatë, ky nuk është shqetësimi i Gjokoviqit. Sepse ai pothuajse gjithmonë fiton. Kjo është arsyeja përse atij i jepet liri absolute e budallait.
Ne gjithashtu kemi ikonën tonë të tenisit. Vuajmë, dridhemi dhe brohorasim me Roxher Federerin. Ne e admirojmë atë dhe mbase madje e adhurojmë. Por ne nuk i falim atij gjithçka. Ashtu si kur ai vizitoi Amerikën Latine në dhjetor për 10 milionë dollarë, ku trazirat sociale ishin të shumta në shumë vende. Federeri luajti për ata, kundër të cilëve masa po protestonte në rrugë. „Federer, ariu i vallëzimit i elitave“, ishte titulli i një gazete. Nëse Gjokoviq i jep një mundësi të dytë koronavirusit, ai vështirë se duhet të ketë frikë nga kritikat në vendlindje.
Në një vend ku huliganët e futbollit duket se janë në gjendje të ndërtojnë strukturat e tyre mafioze të papenguara, nuk ka përfundimisht asnjë korrigjues.
Kjo nga ana tjetër do të thotë një biletë falas për ata që kanë para, fuqi dhe sukses. Gjokoviç ka shumë gjithçka. Kjo është arsyeja pse nuk duhet më dhe nuk do të ndryshojë.
