Rreziku për t’u bërë i papunë është më i madh për të huajt sesa për zviceranë. Partia zvocerane SVP mendon se kjo duhet të pasqyrohet edhe në kontributet e sigurimit të papunësisë. Gazeta „Blick“ ta treguar se çfarë do të totë kjo
Të huajt janë më shpesh të papunë sesa zviceranët – kjo tregohet nga statistikat zyrtare. Në vitin 2019, shkalla e papunësisë në Zvicër ishte 1.7 për qind, por ajo e të huajve ishte 4.4 për qind.
Duke parë këto shifra, partia SVP konsideron si „të padrejtë“ po që se gjithë punonjësit dhe punëdhënësit duhet të paguajnë kontribute të barabarta në sigurimin e papunësisë (ALV). Të premten, grupi parlamentar paraqiti një propozim për të ndryshuar që: Shuma e kontributeve për ALV duhet të varet nga rreziku i marrjes së përfitimeve të papunësisë një ditë.
Kur bëhet fjalë për vlerësimin e rrezikut, SVP nuk dëshiron thjesht të bëjë dallimin midis zviceranëv dhe të huajve, por përkundrazi, kombësive individuale. „Nuk mund të jetë rasti që punëtorët danezë që kanë një papunësi prej 2.1 përqind në Zvicër duhet të paguajnë të njëjtat kontribute si europianët lindorë të cilët janë të papunë shumë më shpesh“, tha këshilltari kombëtar i Cyrihut, Thomas Matter (54), informon Shtegu.com.
Sipas kësaj logjike, qytetarët e vendeve afrikane do të duhet të paguajnë më shumë në ALV – shkalla e papunësisë së tyre ishte 8 për qind në vitin 2019. Do të ishte gjithashtu e shtrenjtë për bullgarët (7.3 për qind), kosovarët (6.2 për qind) dhe rumunët (6 për qind). Gjermanët (2.5 për qind), austriakët (2.4 për qind) dhe danezët (2.1 për qind) kanë më shumë të ngjarë të përfitojnë nga kjo.
Modelin e kësaj, SVP e gjen në sigurimin e automjeteve motorike. Nuk është e thënë që njerëzit nga ish-Jugosllavia paguajnë kontribute më të larta, sepse shkaktojnë më shumë aksidente sesa zviceranët. Ky parim, sipas SVP, duhet të zbatohet edhe për ALV.
Mattër është i vetëdijshëm që llogaritja e kontributeve do të kërkonte shumë përpjekje. „Në mënyrë që burokracia të mos dalë nga puna, ne do të sugjeronim një mesatare shumëvjeçare, ashtu që kontributet të duhej të rillogariteshin çdo tre deri në pesë vite“, sugjeron ai.
Sistemi do të kishte një avantazh tjetër kryesor për çështjen: sepse gjysma e kontributeve të ALV paguhen nga punëdhënësit, nxitja e tyre për të „marrë punëtorë edhe më të lirë me një rrezik të lartë papunësie nga BE“ do të ulet.
Ideja e SVP, natyrisht, mund të vazhdohet: Gratë gjithashtu do të duhet të paguajnë më pak ALV sepse, sipas statistikave, ato janë më pak të papunë se burrat. Dhe grupmoshat e moshave 25 deri 39 vjeç do të duhet të paguajnë kontribute më të larta se ata mbi 55 sepse edhe ata kanë një rrezik më të lartë. Kjo do të kishte avantazhin se nxitja për të hedhur punonjës të moshuar në rrugë do të ulet – sepse ata do të ishin „më të lirë“ me ALV.
Por Matter nuk beson në atë. „Një kontribut i bazuar në moshë do të përfshin rreziqe të mëdha: Nëse papunësia rritet midis atyre mbi 55 vjeç, shanset e tyre për të gjetur një punë përsëri do të zvogëloheshin“.