18:56:22 2019-02-04
E lindur në Shqipëri, tashmë e mirënjohur në mbarë botën, pianistja e re shqiptare ka shkëlqyer në festivalin klasik francez „Folle Journée de Nantes“, i cili u mbajt në Nantes nga 30 janari deri më 3 shkurt, në harmoni me tema të udhëtimit, tema qendrore e këtij edicioni 2019, shkruan „LaCroix“, përcjell Shtegu.com.
Në celularin e saj, Marie-Ange Nguci ka mbajtur disa imazhe dorëshkrimesh të Johann Jakob Froberger. „Shihni se si ai bashkëpunon, me një shkrim të hollë dhe të ngushtë, në një llogari të detajuar të udhëtimeve të tij dhe muzikës që e kanë frymëzuar. Një fletore e vërtetë në shënime dhe fjalë“. Kompozitori (1616-1667), i lindur në Shtutgart dhe vdiq pranë Montbéliard, ishte një zdhëpërshkrues i palodhur, siç dëshmohet nga gjermanishtja e tij duke kaluar Ronën në një anije apo nga ankesa e tij, e bërë në Londër për të kaluar melankolizmin.
Pianistja e re shqiptaro-franceze e shijon këtë muzikë ndjellëse dhe të thellë, me një kolorit të kontekstit gjeografik dhe historik të përcaktuar, por me dimension universal. Në çdo punë që është bërë shprehi e të frymëzuar, ekziston një pjesë që shpëton nga kontigjenca“.
E ardhur në moshën rtrembëdhjetëvjeçare në Francë, ajo i kaloi me shpejtësi të pabesueshme aq mirë, të gjitha fazat e trajnimit në Konservatorium duke studiuar në Vjenë dhe në Nju Jork, pianistja njëzetvjeçare tani impresionon me zotërimin e saj të tastierës, por edhenga dendësia e reflektimit të saj.
„Sa më shumë të përqafojmë repertorin, disiplinat intelektuale dhe artistike, njohurinë, dhe sa më afër që të arrijmë në atë që krijuesit duan të shprehin. Përse një kompozitor merr një copë letre të bardhë dhe një pendë për të shkruar frazat muzikore“, mrekullohet Marie-Ange Nguci, përcjell Shtegu.com. Ajo e jep përgjigjen e saj me një buzëqeshje: „Sa më shumë që mësoj, aq më shumë dua të mësoj. Unë u bëra `e varur`“.
Çdo pune të re ajo i rreket si një takim, në „një kontakt të menjëhershëm ose një proces progresiv të zbutjes. Saktësisht si me një person“. Dhe në koncertin, në frontin e çelësave të zinj e të bardhë, qëllimi i saj është i thjeshtë: „Lejimi i publikut për të dalë nga përditshmëria e tij, për të arritur përmes muzikës, një formë të transhendencës“.