Në atentatin e Qendrës tregtare në Mynih u vranë nëntë persona, përfshirë edhe një vajzë 14-vjeçare shqiptare. Babai i saj tani jep njohuri për jetën e tij në përvjetorin e aktit të tmerrshëm

Smajl S. (62) shpesh zgjohet në mes të natës. Pastaj ai ngrihet dhe shkon te monumenti në Qendrën tregtare të Mynihut (OEZ). Edhe në erë dhe mot të lig, gati dy kilometra në këmbë. Më pas ai ndalet përpara fotos së vajzës së tij. Ende ka shumë për të thënë. “Por ajo nuk më flet”, thotë S. me një pamje të dëshpëruar. Heshtje. Lot. Emri i vajzës është tatuazhuar në nënkrahun e majtë të S.: Armela.

Pas atentatit në OEZ: Babai i viktimës viziton përmendoren çdo ditë në Mynih

S. humbi vajzën e tij të atëhershme 14-vjeçare në atentat – këtyre ditëve u përkujtua për herë të katërt vrasja makabër. Që nga ajo ditë tmerri, S. ka shkuar për çdo ditë në memorial. 62-vjeçari raporton se ai shkon shpesh atje. “Unë bashkëndjej dhembjen me ta”, tha një kalimtar të martën para përvjetorit. Kjo ndikon mirë, por një gjë është e sigurt për të: “Pa përkrahjen e familjes nuk do të isha më këtu”. Bashkëshortja e tij (57), një djalë (25) dhe një vajzë tjetër (22) atë e mbajnë gjallë.

Me çdo fjali, S. ai sikur e vizaton një pikturë të vajzës së tij të vrarë. Vajza mund të imagjinohet. E qeshura e saj, natyra e saj e paanshme, rrezet e diellit të familjes pesanëtarëshe S. Ajo ëndërronte për sallonin e saj kozmetik, informon Shtegu.com. “Babi, unë do të jem një person i madh”, thoshte gjithmonë ajo. Dhe ishte aq e sigurt që planet e saj do të realizoheshin. Në këto histori, një buzëqeshje përshkon fytyrën e S.. Nga çdo rrokje e babait tingëllon se sa i mungon Armela. Edhe sot, katër vite pas tmerrit. Një plagë që nuk shërohet kurrë.

Mynih: Pas përpjekjes së vrasjes në OEZ: “Të dëgjosh zërat e fëmijëve – ishte e pamundur për mua”

S. vjen nga Kosova. Në vitin 1988 ai erdhi në Mynih dhe punoi si shofer autobusi. A e donte ai punën e tij? “Edhe si!” Ai nuk kishte arritur ta ushtronte këtë profesion që nga dita e tmerrit. “Dëgjimi i britmave të fëmijëve – ishte e pamundur për mua”. Ndonjëherë S. përse atentatori nuk e shënjestroi atë në vend të vajzës së tij më 22 korrik. Pse ai nuk e shoqëroi atë në akullore me miqtë e saj dhe nuk u ndal para saj për ta mbrojtur atë. “E dini, as armikut më të keq nuk ia dëshiroj një rast të tillë”, thotë ai.

Pas atentatit, S. u largua nga vendi i tmerrit, në Hasenbergl. Ai kthehet në Moosach dy vite më vonë. Ai duhej ta bënte këtë, ai duhej të ishte pranë vajzës së tij: “Me siguri edhe Armela do ta kishte dashur këtë veprim”. Edhe pse ajo nuk flet më me të.