Prindër të dy personave me autizëm të rëndë, ata kanë nevojë për ndihmë: “Asnjë njeri normal nuk mund të durojë për aq kohë”

Fatimja dhe Isa jetojnë në një situatë që u ka shkaktuar goditje të tmerrshme. Të ardhur në Belgjikë nga Kosova janarin e kaluar, ky çift i ndarë shqiptar po përjeton një makth të vërtetë me dy adoleshentët e tyre me autizëm të rëndë. Shumë të dashur dhe të gatshëm për të gjitha sakrificat për fëmijët e tyre, ata megjithatë janë nga fundi.

Joni (15) dhe Lindi (12) kanë lindur në një marrëdhënie të largët dhe të tensionuar, por në një familje ku vetëmohimi është një parim i jetës. Sepse Joni dhe Lindi nuk janë adoleshentë si të tjerët. Joni dhe Lindi janë dy vëllezër me autizëm të rëndë që papjekurinë e tyre e pasqyrojnë te nëna e tyre, Fatime dhe babai i tyre, Isa.

Historia e kësaj familje filloi në Kosovë, në një territor ku institucionet e specializuara janë të pakta, përveç nëse e paguani edhe centin e fundit të pasurisë në sektorin privat. Një vend ku sipas familjes, personat me aftësi të kufizuara nuk përkujdesen aq sa duhet, madje edhe të qeshin. Në janar të vitit 2020, pasi u nda nga burri i saj, Fatimja vendosi ta linte vendin e origjinës për t’u vendosur në Belgjikë, ku shpresonte se do të gjente ndihmë. Ajo lë pas familjen e saj dhe një karrierë infermierie, shkruan “7 sur 7”, transmeton Shtegu.com.

Kur arritën, ata u mirëpritën në Petit Chitteau të Brukselit. Pas problemeve në vend, Joni u internua në psikiatri në spitalin Saint-Pierre, ku ai iu nënshtrua mjekimit. Në fakt, ishte thjesht ilaç për ta qetësuar … ose për ta rrëzuar. Ai nuk ishte më në gjendje të qëndronte në këmbë dhe kishte një përvojë shumë të keqe me këtë episod”, shpjegon Shpresa Shabani, një shoqe e familjes që veproi si përkthyese gjatë takimit. “Në fillim, babai nuk donte të shkonte në Belgjikë, por kur mësoi se çfarë po ndodhte, ai vendosi të vinte urgjentisht për të ndihmuar ish bashkëshorten e tij”.

Një djalosh shumë i dhunshëm

Pas kësaj lëvizje në kryeqytet, ata erdhën në përfundim të vendosen në Liège ku shoqata “Ndihma për personat e zhvendosur” i mbështet ata në përpjekjet e tyre. Bile, shoqata u gjeti edhe akomodim. Por tani, ky apartament modest është pothuajse bosh. Në dhomën e gjumit, nuk ka shtrat. Në dhomën e ditës, dyshekët në dysheme dhe një televizor që nuk funksionon. Në kuzhinë, një tryezë e thjeshtë. Dyert pjesërisht janë thyer, dritaret janë të kyçura, qilari është e mbyllur.

Arsyeja për këtë çrregullim të përhershëm është e thjeshtë: Joni, veçanërisht Joni, thyen gjithçka që gjen përpara. Dhe vëllai i tij Lindi, edhe pse më pak i dhunshëm, ndjek rrugën e treguar nga më i moshuari.

Forcën e tij gjigante, sepse ai tashmë është më shumë se 1.85 metra, Joni e drejton jo vetëm tek objektet, por edhe te prindërit e tij. Në kohën e vizitës së gazetarëve belg, Isa kishte një fashë në dore. E stërlodhur, Fatimes tashmë i kishte tërhequr disa herë flokët më i moshuari, siç mund të shihet edhe në videon po të klikoni këtu. Prindërit janë të rraskapitur dhe vetvetes i bëjnë një mijë pyetje, e të cilët ndonjëherë ndjehen përgjegjës për situatën. Prindër që dëshirojnë pushim, por që kanë frikë të braktisin fëmijët e tyre duke i vendosur ata në një qendër të specializuar, pasi nuk duan të bëhen prindër të padenjë. Dhe atëherë parashtrohet pyetja e përjetshme e “më pas”. “Si do të mbijetojnë kur ne nuk jemi më atje”, pyet Fatimja shpesh. Shumë ngarkesa që varen mbi supet e dy qenieve njerëzore.

“Kur arriti në Belgjikë, Fatimja ishte të paktën 10 kilogramë më e shëndoshë. Duke vrapuar pas fëmijëve të saj, duke ecur për disa orë në ditë për të kanalizuar energjinë e tyre, ajo humbi shumë peshë”, komenton Shpresa. “Fytyra e saj është e tërhequr, ajo duket e lodhur. E vetmja kohë që ajo mund të pushojë është në mbrëmje, pas orës 20.00, kur dy djemtë janë në gjumë. Edhe babai i tyre bën shumë për ta. Aq shumë sa që ai planifikon të qëndrojë në Belgjikë kur kishte plane të tjera për të jetuar në vend”.

Nga lajmet e këqija te lajmet e këqija

Marsin e kaluar, në qiellin e kësaj familje kosovare kishte një ndryshim. Joni dhe Lindi më në fund do të arrinin të hynin në shkollë, në një vend të veçantë. Së pari për dy vëllezërit e paduruar, të cilët po kërkonin marrëdhënie shoqërore me fëmijë të tjerë. Por ndërkohë, pandemia e koronavirusit kishte depërtuar atje, duke detyruar mbylljen e të gjitha shkollave pa përjashtim. Një zhgënjim i tmerrshëm për dy fëmijët, por edhe panik për Fatimen dhe Isën.

Këtij lajmi të keq iu shtua edhe njoftimi nga Zyra belge e emigracionit për mundësinë e dëbimit të tyre në Zvicër, ku ata kishin aplikuar për herë të parë për vizë. Në javët e ardhshme, familja do të apelojë për të qëndruar në Belgjikë, një vend ku ata mendojnë se do të jetë më i lehtë për të gjetur ndihmë.

 

Ndihma psikologjike

Kur shikohet situatën e kësaj familje, kuptojmë se dashuria ndaj babait dhe nënës është më e fuqishme se çdo pengesë. Edhe nëse janë të stërlodhur, Fatimja dhe Isa nuk do t’i braktisin kurrë fëmijët e tyre. Sidoqoftë, ata nuk do të jenë në gjendje të kujdesen të vetëm për ta, pa ndihmë nga jashtë, gjithë jetën e tyre, informon Shtegu.com.

Kjo është arsyeja pse, përveç mbështetjes administrative dhe gjyqësore, miku i tyre, i cili jeton në Bruksel dhe udhëton rregullisht në Liège për të ndihmuar familjen, mendon se ata kanë nevojë për këshillime psikologjike. “Që nga fillimi, ata mbajnë gjithçka për veten e tyre, duke lënë mënjanë ndjenjat e tyre. Por unë me të vërtetë besoj se ata do të duhet të flasin me dikë për këtë, se ata do të shprehin zhgënjimet, frikën dhe dëshirat e tyre, për t’u ndjerë më mirë. Dikush tjetër duhet të sqaroj për vendosjen e djemve të tyre në një institut të specializuar, sepse ata kanë nevojë për të, se nuk do të thotë se i braktisin. Situata e tyre është e vështirë dhe ata janë shumë të fortë. Asnjë njeri normal nuk mund të durojë kaq gjatë”, përfundon Shpresa.