2019-09-07
Nga Nehas Sopaj
PËR NËNËN

Vetmia

Njëzet minuta para se ta jepte frymën e fundit,
Nana shikoi orën në mur
vetë Nana,
vetë.
Një jetë të tërë, vetë.
Vetë vetmia,
vetë zjarri i vatrës sonë.

Së pari e lëshoi një pikë loti,
pastaj shkoi e u bë fletë duhani.

Pastaj,
me sy të lëmekur,
u shndërrua në letër të bardhë
të cilën e nxijmë ne të tjerët, përgjithmonë.

Tani unë në tërë pjesën time të jetës –
thahem, terem, zvogëlohem,
bëhem mi,
e Nana vetë,
vetë
Nana,
shndërrohet në kuptimin

të cilit akoma s’ia kemi gjetur emrin e vërtetë

————————————————————

Nana ose ora e ndalur

Pak para se të vdiste, Nana shikoi orën në mur,
priti e priti
kur do të vdiste,
por të gjithë zogjtë e botës
ranë përtokë.

Toka u bë hi,
e era – Hera
ose nusja pa duvak,
që desh t’ia mbathte përtej kohës,
mejti…

Unë, i përzura me duar të gjitha yjet nga qielli.
Nana shikoi orën në mur,
muri u lëkund:

“Mbahu Nano”!

—————————————————————–

Dy vite më vonë

Nanë, kur ti shkove të bëhesh tokë
unë kafshë u bëra,
me ujkun që po më hante dalëngadalë.
Nanë, kur ti një dite shkove të bëhesh qiell
unë lotë u bëra,
një pikëz uji që dielli e pinte ngadalë e nuk sosej.

O kur ti, Nana ime, një dite shkove të bëhesh muzikë,
muzikë e të gjitha sferave të mia,
për mua perënduan – dielli, hëna dhe gjitha yjet.

Kujtoni Hyun kur ju tha: prej toke ju bëmë
e në tokë do t’ju kthejmë një ditë!
Lumë ai që do të rilindë!

—————————————————————–

Katër vite më vonë

Katër vite pas vdekjes, në kopshtin tim,
prej parajse erdh Nana.
Vetë.

Këmbë.
Me flokë të lidhura gërshet.

Qe shndërruar në letër të bardhë.
E kishin nxirë të gjithë kalemxhinjtë tanë.
E unë,
në pjesën time të ëndrrës,
që akoma vazhdoj të thahem, të terem, të zvogëlohem,
të bëhem mi,
para hirit të saj, pa zë, zura të qaj e të shkrehem.
Por ata, vëllezërit e mi siamezë,
kufomat e gjalla,
pa shikoji si trashen e majmen. Në çdo kohë.
Shih si kolmen.

Kopshtit tim po i bie erë kutërbimesh, kalbjesh.

—————————————————————–

Nana kalon kopshtit me pemë

Edhe pse ka vite që ka vdekur,
Nana kalon kopshtit me pemë, karshi meje,
unë e ndal frymën dhe s’pipëtij
duke ia kërkuar
fytyrën;

ajo është një rrufe me flokë lidhura gërshet
dhe unë s’guxoj t’ia kërkoj sytë; s’guxoj sepse
sytë e të vdekurit mund ta ngrijnë në vend të gjallin.
Këta sy,
sy mamuthi që hedhin zjarr,
uranium nga rruazat e nëntokës,
kërpudhë atomike,

po pra, këta sy janë mu ajo vetë!
Ajo s’është më ndër të gjallët, por në vend të tyre,
do rruaza të vogla e të zeza, si rrush i hidhët,
ndanë një kaçubeje, sytë e saj gëlojnë
mëllagave si glaca zogjësh!

E unë, e unë,
në herbarium shoh një kanjushë si fluturon
me zanat hemafrodite të Sambapatisë
së Santanas,
hardhisë të cilës
i kanë rënë rrushtë përtoke
me fletat e gjelbërta e të skuqura flakë,
vjeshtës që po ia ha breshka
shermenin e fundit.

Ajo,
Nana jonë,
një ditë do të na çlirojë nga ëndrrat…

Një ditë
ajo do të na gjejë
në një fletë fluture, në këtë kerubin,
në këtë herbarium,
i cili rri mbyllur
në bodrum
me merimanga.