Torturë e paparë e policisë gjermane me azilkërkuesen shqiptare me aftësi të kufizuara

10:27:06                2019-01-11

 

 

Si një fëmijë Fllanxa Murra humbi këmbët, ndërsa si e rritur arratiset në Gjermani – dhe më pas dëbohet. A është Shqipëria e sigurt për një rome lesbike?

Në veri të Tiranës është Spitali Nënë Tereza, më i madhi në Shqipëri. Qindra njerëz nxitojnë përpara dhe prapa, midis departamentit të emergjencave dhe qendrave të specializuara. Vetëm një ndërprerje e mëtejshme, e kontraktuar nga baza e spitalit, një roje e lodhur dhe një qen i përshëndesin vizitorët e ndërtesës V. “Spitali Psikiatrik” është shkruar në një pllakë mermeri ngjyrë kafeje: psikiatria.

Një infermiere ulet në stacionin e regjistrimit të improvizuar dhe kontrollon se kush hyn në ndërtesë, më tepër simbolikisht, se pedant. Shkallët me gurë të butë çojnë në katin e parë. Pas një dere të bardhë hekuri, e cila mund të hapet vetëm nga brenda ose me një çelës, është reparti i grave, ku Fllanxa Murra është vendsour që nga 6 dhjetori, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com.

Tubat fluoreshente të ndritshme ndriçojnë korridorin e gjatë, muret janë pikturuar me të verdhë. Dritaret dhe shiritat e ndezur ndajnë pacientët nga bota e jashtme. Brendësia e shterur është një koncept, thotë doktori – masat paraprake për parandalimin e pacientëve nga vrasja e njëri-tjetrit.

Fllanxa Murra, vajza e re e cila nga të gjithë thirret për nga emri, ulet në një shtrat prej metali dhe shikon në telefonin e saj celular. Miqtë nga Gjermania i dërgojnë mesazhe. Ata pyesin se si është duke kaluar dhe shkruan se ajo duhet të këmbëngulë, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Ate që Murra nuk e kupton, e përkthen me një aplikacion.
Në frontin e saj është një karrocë. Protezat, të cilat janë të paketuara në një qese plehrash në një qoshe, janë tepër të vjetra që ajo të mund të lëvizë pa dhimbje. Murra thotë se ajo humbi këmbët në një aksident mine si një fëmijë. Ajo tërheq një batanije deri tek ijët e saj, një triko e mbron atë nga shkuja.

Dy javë më parë, Fllanxa Murra u dëbua nga Gjermania. Në tetor të vitit 2016 ajo iku për në Gjermani. 29-vjeçarja është një egjiptase e Ballkanit, një minoritet i romëve në Shqipëri dhe u rrit në një rajon të varfër, në afërsi të qytetit të vogël të Burrelit. Kur familja e Fllanxes kuptoi se ishte lezbike, ajo e mbylli atë në një dhomë për disa ditë derisa ajo u përpoq ta vriste veten, thotë Murra.

Në nëntor, ajo e tregoi historinë e saj të jetës, planet e saj për të ardhmen. Ajo kishte gjetur një shtëpi në Taucha, një qytet i vogël jo shumë larg Leipzigut. Një apartament i veçantë, kujdes i rregullt mjekësor dhe psikologjik, një kurs gjerman dhe festivale të komunitetit, ishin pjesë e jetës së tyre të përditshme, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. “Fllanxa është një pjesë integrale e komunitetit tonë. Madje e domosdoshme”, tha atëherë Lothar Trinks, një ish kopshtar varrezash, i cili ndihmoi Fllanxën e ndihmoi në jetën e saj të përditshme, së bashku me qytetarët e tjerë nga Taucha dhe Queer Refugees Netëork në Leipzig.

Zyra Federale për Migracion dhe Refugjatë ka refuzuar kërkesën për azil të Fllanxës si “dukshëm të pabazuar”, sepse nuk ka “frikë të bazuar nga persekutimi” dhe se nuk kishte frikë në Shqipëri për “kërcënim të lëndimit të rëndë”. Jo si rome, jo për shkak të homoseksualitetit të saj dhe jo për shkak të aftësisë së kufizuar të saj. Në vitin 2015 Shqipëria i është shtuar listës së vendeve të sigurta të origjinës nga qeveria federale, një perspektivë për azil kanë shumë pak shqiptarë. Fllanxa Murra nuk ishte në mesin e tyre: Në ditën e Shën Nikollës, në orën tre të mëngjesit, filloi dëbimi.

Fakti që një grua lezbike është deportuar në një karrige me rrota ka prekur shumë njerëz në Gjermani, raportet rreth deportimit të Fllanxës janë ndarë rreth qindra herë nëpër rrjetet sociale, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Që atëherë, avokati i saj dhe miqtë e saj në Taucha dhe Leipzig bëjnë pyetje: Si u realizua dëbimi, a ishte i ligjshëm? Pse Murra u soll në një psikiatri në Shqipëri? Dhe mbi të gjitha, si ndjehet atje?

Një ditë pas vizitës së parë, Fllanxa Murra qëndron me bastune të purpurta para shtratit të saj dhe buzëqesh. Ajo duket shumë më vigjilente se një ditë më parë. “Si jeni?”, pyet ajo në gjermanisht dhe vetëpërgjigjet: “Unë jam mirë”. Ajo tregon për protezat dhe bastunet që i janë sjellë nga Gjermania.

Ajo e di se sa e rëndësishme është që të përshkruajë detajet e deportimit me saktësi dhe vërtetësi. Ajo ka frikë të bëjë gabime. Frika nga “hakmarrja” e autoriteteve gjermane. Në ndërkohë, ajo është ulur në shtratin e saj, duke qëndruar në protezë është shumë e vështirë. Mjekët besojnë se Murra ka folur me një mik nga Gjermania. Po ta dinin për intervistën, ata do ta kishin parandaluar, thotë përkthyesi.

Në orën tre të mëngjesit, në apartamentin e saj në Taucha dikush kishte cinëgrruar, thotë Fllanxa. Tre herë. Nëpërmjet spiunit në derën e përparme, ajo pa oficerë të policisë që qëndronin para derës, një grua dhe pesë ose gjashtë burra. Ajo ishte frikësuar dhe nuk dinte ç’të bënte.

Për të penguar oficerët që të thyenin derën, ajo vendosi ta hapë vetë. Ajo bërtiti, policia gjithashtu bërtiti. Një polic Fllanxës i tha në gjermanisht se kishin urdhra për dëbim, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. “Ju thashë se nuk kam asnjë person në Shqipëri, se është e rrezikshme të kthehem”, thotë Fllanxa. Gjithnjë i përsëriste fjalët me të cilat ajo u përpoq që ta kuptonin: “Unë avokat”, “jo Shqipëri”, “ju lutem ndihmoni”, “rrezik”. Ajo bërtiti, por edhe policët bërtitën: ajo duhej të qetësohet.

Fllanxa tregon se policëve ua tregoi raportet mjekësore. “Ata nuk i lexuan raportet, vetëm se i futën në çantën time”. Ata mandej e shtypën për dysheme dhe ia vendosën prangat. Ajo thotë se ishte në gjendje të çlirohej nga njëra anë për shkak të gishtërinjve të saj të humbur dhe arriti të ikë në kuzhinë. “Kam marrë një thikë dhe u kërcënova se do ta vras ​​vetveten”.

Policia e kishte marrë thikën nga ajo, mandej ishte marrë nga katër burra në një makinë policie, me rrobet e saj të fjetjes. Protezat e saj të reja nuk i kishin marrë, por vetëm dy të vjetrat më shumë se dhjetë vite, me të cilat nuk mund të ecte siç duhet, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. “Unë u përpoqa t`u spjegoja”, thotë Fllanxa, “por ishte shumë kaotike”. Zyrtarja policore ishte nisur, dy burra e kishin mbajtur dhe e lëndonin. Më vonë ajo tregon fotografitë e realizuara një ditë pas dëbimit. Në to mund të shihen hematomet mbi krahët e Fllanxës.

Në aeroportin në Leipzig, policët ia dorëzuan Policisë Federale gjermane në karrigen me rrota, thotë Fllanxa. Vetëm në këtë kohë ishte angazhuar një përkthyese. Fllanxa thotë se ajo u përpoq të spjegonte se duhej të fliste me avokatin e saj. Përkthyesja i kishte përkthyer policisë: “Jo, ju nuk keni një avokat. Ne nuk duhet të flasim me një avokat”. Ajo duhet të sillej mirë, i thanë asaj.

Pastaj ajo u mbajt në dysheme, kokën e saj të fiksuar, gojën e saj të mbyllur dhe ilaçin e mbuluar përmes hundës së saj. Murra imiton procesin, kap qafën dhe gojën. Ajo mori ilaçe kundër vullnetit të saj? Murra përkulet. “Po, një ilaç i lëngët”.

Dy oficerë policie dhe një mjek e kishin marrë në avion, ku ajo ishte lidhur dhe ia kishin dhënë sërish medikamentin. Ajo nuk e dinte se çfarë ishte. Ajo ishte e lodhur, kishte dhimbje koke. “Ndjeja sikur kisha dy koka”. Në Shqipëri, mjeku gjerman dhe dy policët ia dorëzuan policisë shqiptare, e cila e kishte pritur. Me një ambulancë, më në fund u dërgua në psikiatri.

Zëdhënësi i drejtorisë rajonale të Saksonisë thotë se ata nuk kanë vendosur që ajo të sillet në një spital psikiatrik. “Megjithatë, autoritetet shqiptare u njoftuan për gjendjen e znj. Murra para fillimit të avionit”.

Zëdhënësi i Inspektoratit të Policisë Federale në Leipzig konfirmoi: “Pas uljes në Tiranë, znj. Murra u dorëzua tek autoritetet kufitare lokale. Kjo përputhej me procedurat e standardizuara për riatdhesimet, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Ai justifikon masat shtrënguese që zyrtarët donin ta mbronin Murrën nga rreziku i rënies nga karriga me rrota dhe dëmtimit të vetvetes. Për këtë, zyrtarët do ta kishin mbajtur atë “aq sa ishte e nevojshme dhe relativisht në pjesën e sipërme të trupit”.

Ai nuk jep asnjë informacion në lidhje me pretendimin se Fllanxa mori ilaçe kundër vullnetit të saj. Ai vetë nuk ishte atje, përndryshe askush nuk di gjë për këtë rast. Akuza se Fllanxa nuk ka guxuar të kontaktojë një avokat, polici federal përgjigjet: “Më 6 dhjetor, ka pasur kontakt avokati me Policinë Federale”. Avokati i Fllanxës, Franz Schinkel ka konfirmuar se ka pasur kontakte nga ora 09:25 e mëngjesit, por me “iniciativën e vet”. Ai nuk kishte folur personalisht me Fllanxa Murrën.

Sipas ligjit sakson për ndihmë dhe strehim për sëmundje mendore, dhënia e dhunshme e ilaçeve në raste të veçanta, në fakt do të jetë i ligjshëm në qoftë se “pacienti i sëmurë nuk është në gjendje t`i kuptojë arsyet e trajtimit, ose për të përcaktuar vullnetin e tij në bazë të këtij kuptimi”. Nëse ky veprim i është bërë Fllanxës, tani do ta konstatojë avokati i saj, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com.

Ai gjithashtu do të hetojë nëse dëbimi ishte ligjërisht i rregullt në atë kohë. Avokati i Fllanxës kritikon se ajo nuk kishte mundësi të mjaftueshme për të sfiduar ligjërisht refuzimin e kërkesës së saj për azil. Më 20 nëntor, ai paraqiti një peticion për të pezulluar dëbimin. Më 29 nëntor, ai paraqiti dokumente të reja mjekësore – duke përfshirë një letër nga Spitali Universitar në Leipzig.

Tek Fllanxa janë vërtetuar çrregullime post-traumatike të stresit: “Rreziku i një përkeqësimi të konsiderueshëm të simptomave deri në një përpjekje tjetër për vetëvrasje” mjekët e shohin si “shumë real” për te. Megjithatë, këto mendime nuk janë të detyrueshme – sipas ligjit aktual, një mjek i autorizuar nga zyra e emigracionit duhet të konstatojë paaftësinë për të udhëtuar.

Vetëm natën e dëbimit të saj, Fllanxa mësoi nga policia se autoriteti i të huajve e kishte refuzuar kërkesën e saj për pranim. Avokati i saj nuk e kishte dëgjuar deri në mëngjesin e ardhshëm, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Dhe tani ankohet jo vetëm kundër refuzimit të kërkesës së tyre për azil, por edhe kundër dëbimit. “Bazuar në njohuritë aktuale, besoj se ky dëbim ishte i paligjshëm”, thotë ai.

Nëse ai ka të drejtë, Fllanxa mund të kthehet në Gjermani – ajo mund të qëndrojë vetëm nëse i jepet e drejta e banimit. E gjithë kjo mund të zgjasë nga 6 deri 18 muaj, derisa të vendoset.

Në psikiatri në Tiranë, Fllanxa Murra ndan dhomën e saj me një 18-vjeçar me të cilin ka keqkuptime. Intervista zhvillohet në një tjetër dhomë fqinje. Nga dera tjetër mund të dëgjohen britmat dhe gjëma. “Njerëzit këtu janë të çmendur”, thotë Fllanxa. “Unë nuk i përkas këtij vendi”. Doktori i saj gjithashtu thotë se Murra nuk ka nevojë për kujdes psikiatrik, por për një përkujdesje psikologjike e mjekësore.

Më vonë, motra e Fllanxës, Zyraja vjen në vizitë. Ajo është e vetmja anëtare e familjes me të cilën ende ka kontakt. Motra ia puth fytyrën motrës së saj dhe me të qeshur fshin gjurmët e buzëkuqës së saj, nga fytyra e Fllanxa Murra. Edhe ajo qesh. Edhe nga më larg, mund të vërehet se janë dy motra. Ajo do të donte ta mbështeste më shumë Fllanxën, thotë Zyraja, e cila nuk dëshiron ta publikojë mbiemrin e saj. “Por unë nuk mund ta ndihmoj financiarisht”. Ajo gjithashtu thotë se Fllanxa Murra është bërë më e hapur gjatë kohës së saj në Gjermani. “Ju mund ta vëreni tek ajo. Unë gjithashtu e vërej kur ajo flet”.

Në Shqipëri, Fllanxa Murra ndoshta do të merrte përsëri një pension invalidor prej rreth 66 euro në muaj – por pa mbështetje, nuk do të mjaftonte. Motra e saj po përpiqet të gjejë një apartament për të.

Fllanxa nuk mund të shpresojë për mbështetjen e familjes, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. “Prindërit tanë thonë se Fllanxa nuk është më pjesë e familjes. Që ajo është homoseksuale, është një turp”, thotë Zyraja. Që nga arratisja e Fllanxës, askush nuk ka folur më.

Kur Fllanxa Murra u pranua në repartin psikiatrik në Tiranë në fillim të dhjetorit, mjekët i njoftuan menjëherë të afërmit e saj. Shumica i erdhën në klinikë. Edhe ata që e dënuan për homoseksualitetin e saj dy vite më parë: Babai, nëna, vëllezërit. Nëna i tha asaj të vinte në shtëpi. Por Fllanxa nuk dëshiron, ajo ka frikë. Mjeku i saj thotë se është babai që ia shkakton frikën. Dhe ajo ishte atje kur i tha Fllanxës se ajo nuk i përkiste më familjes.

Motra e saj gjithashtu beson se Fllanxa Murra nuk mund të kthehet në familje. “Edhe nëse kontakti përmirësohet, jeta në fshat do të ishte e pamundur për Fllanxën”. Gjëja më e mirë për të do të ishte nëse ajo mund të kthehej në Gjermani “edhe nëse nuk është më me mua”.

Para dhjetë vitesh në Tiranë, Xheni Karaj themeloi Aleancën LGBT, një organizatë e dedikuar për të drejtat e lesbikeve, homoseksualëve, biseksualëve dhe transeksualëve. Se homoseksualët në Shqipëri janë mbyllur, refuzuar apo edhe lënduar nga familjet e tyre, nuk është e pazakontë, thotë 33-vjeçari dhe shikon në ekranet e kamerave të vëzhgimit.

Salla e këshillimit të Qendrës së Komunitetit është e vendosur në një ndërtesë të pasme pranë qendrës së qytetit, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Nëse nuk e dini adresën, nuk do ta gjeni këtë strehë për LGBT. Karaj takon së pari të gjithë ata që kërkojnë kontakt me Aleancën, në një kafene aty pranë – një masë paraprake.

Në dritaren e shtëpisë së sheshtë me oborrin e madh varet një flamur ylber, brenda rrymës elektrike të ngrohjes kundër të ftohtit të dimrit shqiptar. Gëzimet vijnë nga një dhomë fqinj. Një grup të rinjsh po përgatiten për zgjedhjet për “Miss Trans”. Xheni Karaj më vonë i mirëpret të gjithë me një përqafim.

Karaj e njeh historinë e Fllanxa Murrës. Kur Fllanxa u dëbua, mbështetësit e saj nga Queer Refugees Netëork në Leipzig i kërkuan Karajt ndihmë. Rasti i Fllanxës është më i vështiri që ka pasur ndonjëherë. Homoseksuale, person me aftësi të kufizuara fizike dhe rome – ky është “një dënim me vdekje në Shqipëri”.

Megjithëse organizata e Karajt ka një strehë emergjente ku personat LGBT të pastrehë mund të gjejnë strehim, por nuk është pa pengesë.

“Nuk kemi burime të mjaftueshme për të mbështetur Fllanxën”, thotë Karaj. Për më tepër, Shqipëria nuk ka mbështetje të mjaftueshme shtetërore dhe kujdes mjekësor, as infrastrukturë për personat me aftësi të kufizuara, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Ju vështirë se shihni persona me aftësi të kufizuara nëpër rrugë. “E vetmja mënyrë për ta është të qëndrojnë në shtëpi”.

A do të ishte më mirë nëse Fllanxa do të jetonte në Gjermani? “Po, patjetër”, thotë Karaj. Në Gjermani, ajo mund të bënte atë që asaj iu mohua në Shqipëri: “Të jetojë, në vend se të mbijetojë”.

Zyra Federale për Migracionin dhe Refugjatët e sheh ndryshe këtë çështje. Letra e refuzimit e marrë nga Fllanxa më 4 korrik 2018 thotë se Shqipëria nuk ka “diskriminim shtetëror ndaj grave as lesbikëve, homoseksualëve, biseksualëve, transeksualëve, transgjendërve apo personave interseksualë (LGBTTI)”. Një ligj gjithashtu mbron nga dhuna në familje.

Një “Plan Veprimi më i mirë për integritet” për LGBTTI, i miratuar në maj 2016 vlerësohet nga organizatat joqeveritare. Fllanxa Murra nuk kërcënohet as persekutimi nga shteti shqiptar, as nga faktorët jo shtetërorë.

Karaj e njeh këtë argument. Ligji i ri antidiskriminues i interpreton ato si arsyetim – Shqipëria po aplikon aktualisht për t’u bashkuar me BE. “Ka një dallim të madh midis ligjeve të letrës dhe realitetit.” Ai tregon për raste të tjera në të cilat personat LGBT u burgosën ose u hodhën nga prindërit e tyre, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com.
Të rasteve në të cilët prindërit i sollën fëmijët e tyre tek mjekët, në mënyrë që ata t’i shërojnë nga seksualiteti i tyre. Dhe rasti se si mjeku refuzoi të trajtojë një person trans, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Ai e thirri Karajn dhe i tha: “Pse nuk u lejo që këta njerëz të vdesin?”

Më 20 dhjetor, Fllanxa del nga psikiatria. Ajo mund ta kishte lënë më herët, por u lejua të qëndronte. “Nga vullneti i mirë”, thotë mjeku. “Sepse unë nuk e di se ku të shkoj,” thotë Fllanxa Murra.

Derisa gjykatat gjermane nuk kanë vendosur për ligjshmërinë e deportimit të Fllanxës, ajo dëshiron të hyjë në një apartament të veçantë. Por është e vështirë për të gjetur një apartament të përballueshëm në Tiranë – është e vështirë të imagjinohet akomodimi pa pengesa. Në Gjermani, mbështetësit e tyre kanë ngritur një llogari dhurimi për të mbledhur para për qiranë e saj.

Pak para se të largohet nga psikiatria, Fllanxa Murra ulet në një tavolinë druri në korridorin e zhveshur dhe nervozohet me proteza. Nga xhepi i saj, ajo tërheq një shënim që thotë “takimi juaj të ardhshëm”. Data 4 janar 2019, ora 13:00. Ajo nuk mund ta perceptojë emërimin e mjekut, ai është në Klinikën Helios në Leipzig.
Me bastune ngjyrë vjollcë dhe proteza të reja, Fllanxa, e mbështetur në mur, ecën me hapa të qetë drejt daljes së klinikës, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Motra e saj ka ardhur për ta marrë. Tani për tani, Fllanxa po qëndron me të. Një njohës i të dyjave i merr ato me veturën VW Golfi. Në pjesën e pasme, një djalë i vogël me gjunj të ngazëllyer. Është nipi i Fllanxa Murrës. Ajo futet në veturë dhe e puth. “Ai është i lumtur të më shohë,” thotë ajo. “Edhe unë jam e lumtur”.

Gjatë vozitjes, Fllanxa shikon nga dritarja në ngutje dhe nxitim në drejtim të qytetit. “Në Gjermani, mund ta marr tramvajin e vetme dhe të takohem me miqtë”, thotë ajo. “Këtu, kjo nuk është e mundur”. Jashtë, autobusët e vjetër vozisin ngadalë. Këtu nuk ka rrjet tramvajesh.

Pas rreth gjysmë ore, ritmi i Tiranës shpërbëhet. Rrugët kanë gropa, pak ka mbetur nga dritat e Krishtlindjeve të qendrës së qytetit. Një dem i vetëm qëndron në një livadh kushihen grumbujt e sanës. Nëpër rrugë dhe në përrenj, janë grumbulluar mbeturinat. Një rrugë çon në shtëpinë e rrethuar me llamarinë të motrës së Fllanës ku jeton me burrin dhe dy fëmijët e saj, pranë vjehrrës së saj dhe familjes së saj. Fllanxa del jashtë, duke manovruar me paterica të saj në mes të litarit të varur në zinxhir.

Motra e Fllaxës e çon në dhomën e vogël ku ka një krevat, një garderobë dhe një raft. Në një kamare varet një lavaman, një derë çon në një dhomë tjetër të vogël, në tualet. Është ftohtë, nuk ka ngrohje, shkruan “TAZ.de” përcjell Shtegu.com. Në një hapësirë prej njëzet metra katrorë jetojnë katër persona – dhe tani për tani Fllanxa Murra.

“Kjo nuk funksionon”, thotë motra e saj. “Ajo nuk mund të jetojë këtu”. Ajo shpejt i sjell fotot e prindërve dhe të vëllezërve të saj në tavolinë. “Në mënyrë që Fllanxa të mos qajë”. Jashtë, vjehrra dhe vajza e saj po presin. Gruaja e vjetër i ngre duart lart në qiell. Ajo po lutet për Fllanxa Murrën.

*Artikulli është përshtatur nga gazeta gjermane “Tageszeitung”, ndërsa gazetarja gjermane Sarah Ulrich e ka përcjellur rastin edhe në vendngjarje.

 

http://www.taz.de/Abschiebung-nach-Albanien/!5559408/?fbclid=IwAR04Iqb2JwnCuhhiUVF3szs1sas1svPJYlXkq7ZO8wPooZ_Tbh9oJwHwCXo

Please follow and like us:
235555
Top